یک شب دلی به مسلخ خونم کشید و رفت

پس کوچه های قلب مرا جستجو نکرد
اما مرا به عمق درونم کشید و رفت

یک آسمان ستاره ی آتش گرفته را
بر التهاب سرد قرونم کشید و رفت

من در سکوت و بغض و شکایت ز سرنوشت
خطی به روی بخت نگونم کشید و رفت

تا از خیال گنگ رهایی رها شوم
بانگی به گوش خواب سکونم کشید و رفت

شاید به پاس حرمت ویرانه های عشق
مرهم به زخم فاجعه گونم کشید و رفت

تا از حصار حسرت رفتن گذر کنم
رنجی به قدر کوچ کنونم کشید و رفت

دیگر اسیر آن من بیگانه نیستم
از خود چه عاشقانه برونم کشید و رفت

افشین یداللهی

غرقه یا شاید هم مقهور این سیلاب فلاکت یا لذت ، بی هیچ حالت رقت انگیزی به عنوان آخرین تحفه ریه هام را تند تند پر و خالی می کنم از هوای شهری که زیر سقفش نفس می کشی یا شاید کشیده باشی به ۳ بامدادان.

پ.ن: رو موده گذره عمرم الان   

دارد اتفاق می افتد. آنطورها که هیچ چیز نه می خواهد و نه می تواند جلویش را بگیرد. اصلا" این طورها بگویم خیلی پیشترها اتفاق افتاده و من باید بی خبر می ماندم تو بگیر سرنوشت،قسمت یا هر زهرماریه دیگری که اسمش باشد.حالا خاطرم دارد مجموع می شود، به غایت محتوی می رسد آن طور که شاهدت می دهندش به همه زبانهای دنیا. گیریم تنها گیریم بی ثمر حتی. اینها چه مهم است. وقتی که مهم همیشه رسیدن بوده. اصلا" به قول آقا جانم مجموعه مراد هیچ وقت یکجا جمع نمی شود. به درک اصفل الصافلین که جمع نمی شود تا بوده همین بوده مهم منم که جمع بشوم.  

شمس لنگرودی

اپیزود آخر

از راهرو خروجی دانشگاه که بیرون می زنم هوا گرگ و میش شده است. شالم را دور گردنم تنگ تر می کنم و کلاهم را تا روی ابروهام پائین می کشم. خلسه شب نخوابی شب پیش از امتحان و تب سرماخوردگی را با هم دارم. سرم پر است از تمام آن فرمول های کذایی و مناسباتشان که می روند تا بعد از این امتحان برای ابد فراموشم شوند. توی مترو کله ام را می چسبانم به شیشه که سرد است. لرزم می گیرد. نیم ساعت بعد توی ایستگاه مر کزیم. یکم تلو می خورم .پوزه خیس یک سگ گنده می خورد به پاهام و رد خیسیش می ماند روی شلوار جینم. نگاهش می کنم یک کم چندشم می شود اما حال خوشی دارم از این حالتهای بی تفاوتی عمیق. خط مترو را عوض می کنم . دلم می خواهد خیال ببافم آنطورها که یک نفر را نشان می کنم و امشب یک طور با او به خانه میروم که نه مرا ببیند و نه حس کند و فکر کنم چه طور باید باشد زندگی امشبش. اما دل و دماغ پیدا کردن کیس را ندارم. حال بی تفاوتیم خوش تر است. یک ربع بعد از مترو بیرون می زنم هوای سرد را فرو می دهم یک لذت عجیبی دارد جدال این هوای سرد با هرم داغ ته گلویم. لَخت و وارفته راه می روم. شانه هام را هم ول کردم و قوز زدم. دلم می خواهد راست شکمم را بگیرم و بروم . هی را بروم و هوای سرد قورت بدهم و بی تفاوت باشم. اینقدر بروم تا دیگر پاهام راه نروند آن وقت موبایلم را در بیاورم به یک محبوبی ، معشوقی ، عاشقی زنگ بزنم و بگویم زود خودش را به من برساند و لش مرا جمع و جور کند ببرد به خانه ام. سر راه هم برایم یک بیگ مک از مکدونالد بخرد. وقتی هم که از اتاق بیرون رفت چراغ را خاموش کند. 

در خانه که می رسم یادم می آید که نان ندارم پشت سرم را یک نگاهی می اندازم . کلید می اندازم و می روم توی اتاق و چراغ را روشن نمی کنم.  

اپیزود دو

توی قفسه های فروشگاه جنس ها را دنبال قیمت ها و وزن و مواد تشکیل دهنده زیر و رو میکنم. حساب دو دو تا چهار تمام می شود بعضی ها را برمیگردانم سر جاشان بعضی ها را می اندازم توی سبدم. توی صف گوشت می ایستم. قصاب عرب را که انگلیسی نمی داند هر جور هست حالی می کنم گوشت را چرخ کند. پلاستیک های سنگین را می کشم . وسط راه چند مرتبه بسته ها روی زمین میگذارم دوباره بر می دارم. گوشت را می شورم و عق می زنم. برای خانواده یک نفریم بسته بندیش می کنم. خرید ها را جابجا می کنم .ظرف می شورم.به ناخن هام که دیگر مثل قبل تر ها مرتب نیست نگاه می کنم. کوتاه بلند شده و سر بعضی هاش شکسته.دوش میگیرم و رد پای خیسم روی پارکت کف اتاق می ماند. خانه ام کلا" هیجده متر است. اینجا دومین خانه خانواده من است. مطلوبم نیست هنوز آنقدر ها که گفته باشم خانه محبوب خانواده من. خوبیش به این است که یک طاقچه دارد که روش حافظ بگذارم . می نشینم توی پنجره یک نخ سیگار از جیره روزانه ام با ولع می کشم. فقط به این فکر می کنم که باید دستکش ظرفشویی بخرم و یک چرخ برای کشیدن خریدها که آنقدر کتف هام درد نگیرند.